Παράλυση

Του σώματος μου τ' αποθέματα στερεύουν.
Και της ψυχής μου σιγοσβήνει η ζωντάνια.

Τα νεύρα παραλύουν μεσ' τη σάρκα μου ξανά.
και την αίσθηση μονάχα της ερήμωσης μου νιώθω.

Τίποτα πια να περιμένω σε σκοπό μηδενικό.
Τίποτα δεν έχω απέναντι μου για εμέ να καρτερά.

Το σκοτάδι απλά εισπνέω,παραμένω σιωπηλός.
Οι μέρες μου πλέον δεν γιορτάζουν,πάρα μόνο τον χαμό.