Αποβροχάρης

Τα σύννεφα διαλύθηκαν και το γαλάζιο
χρώμα άφησαν πίσω να μας μένει.
Έσκυψα και μύρισα το χώμα και στάθηκα
για λίγο ακίνητος να χαζέψω τις νερόμπιλιες
ν' αλλάζουν αποχρώσεις στις επτά.
Φόρεσα το παλτό που μου χάρισες πέρσι
και άρχισα τα βήματα τ' ανελεύθερα στην
πολιτεία αυτή που μ' αποφεύγει με το χθες.
Με έπιασε μια αρνησιά πρωτόγνωρη
για να πισωγυρίσω και συνέχισα στο γκρίζο
χρώμα να κάνω εγώ τον άλικο ουρανό σφραγίδα.
Πως το μεγαλείο τούτο ο άνθρωπος το θυσιάζει
στο βωμό του καθημερινού;
Τ' ανεμοβόρι με θέριζε και μέσα στη μέση
έμενα απροφύλαχτος στο κρύο.
Τι κρύο εσωτερικό!Δεν μ' άφησε να χαρώ
τις λιγόφωτες τις ώρες στου μισοσκόταδου το διάβα.
Προχώρησα πιο γρήγορα,στ' αντάμωμα να φτάσω.