Το έπος του Ρουθούνη

Μαύρος κι άραχνος κουρνιάζεις
και μέσα και έξω και κλεφτά,
με ένα μούτρο ολοσκότεινο μα
τα μάτια φλογερά!

Η γούνα σου ανάστατη
στο σώμα επάνω κολλημένη
κι η δύστυχη κοντή ουρά σου
χρόνια τώρα ειν' κομμένη!

Έχεις δυο δόντια μυτερά
π' απ' τα χείλη ξεπροβάλλουν,
κι όποιοι τάχα μου σε δουν
στα πόδια γρήγορα το βάζουν!

Η πείνα σου είναι άσβεστη,
ποτέ σου δεν χορταίνεις,
και σαν κίνηση κάνουν να σε διώξουν
αλλού γυρνάς,σωπαίνεις!

Αθόρυβα τα βήματα στο πάτωμα τα κάνεις
και το ενδιαφέρον σου αμείωτο
την Φαίδρα να ξεκάνεις!

Μες την ησυχία της νυχτιάς
πάντα σ' ακούω να ρουθουνίζεις
και τα δάκρυα απ' τα γέλια μου
με την κουτσή σ' ουρά σκουπίζεις!