Το καβουράκι

Τόσο μικρό και απροστάτευτο,
πάντα γυρνάς στη θάλασσα κοντά.
Σε κοιτάζω και χάδια σ' ακουμπάω
πάνω στα χείλη τα σκληρά.

Τα καβουρίσια τα ματάκια σου
μαύρες μισάνοιχτες κουρτίνες,
κλείνω το φως ματάκια μου γοργά
στην αρχή ν' αφήσεις τις κουκκίδες

Το κύμα σε κουνάει και σε πάει,
πέρα δώθε σε πετά και σε σκορπά.
Με τις μικρές τις δαγκανίτσες σου
το πουκάμισο μου πιάνεις και χαλά.

Δεν έχεις σπίτι εκεί στα βράχια
γιατί δεν κάνεις να 'ρθεις κατά δω;
Σε σηκώνω μες τα χέρια για να πας,
μα με μανία τρομερή,σαλεύεις και τσιμπάς.

Με τ' αλμυρά τα βηματάκια σου
λερώνεις πάλι τα λευκά.
Δεν ψάχνω πια στο τώρα τα κλαδιά
μόνο τα βράχια μ' απομένουν εμέ πια.

Το δρομάκι σου μ' αλισάχνη ειν' στρωτό
και ψάχνω πάντα στην αρμύρα να σε δω.
Απ' αφροθάλασσα και άμμο ειν τα χείλη μου
και η δική σου η απουσία η καταδίκη μου.