Ανεμοδούρα

Σε παίρνω και σε σηκώνω με τα
μποφόρ μου να οργιάζουν στο μικρό
σου υπνοδωμάτιο μέσα.
Τρεις και κάτι το ρολόι να μαρτυρά το αργά
που ησυχάζουν οι άνεμοι,μα εγώ δεν
κοπάζω ποτέ.
Σηκώνω στροβιλίζοντας τα πράγματα,
δικά μου και δικά σου,να χτυπούν τους
τοίχους εκρηκτικά πυροτεχνήματα
θυμού και λήθης.
Αποδεσμεύω ισχύ φοβερή και ξεριζώνω
την αυγινή και φλόγινη ησυχία
από τα στρώματα μας.
Δεν σταματώ ποτέ να σε φυσώ μα ούτε
να σε προκαλώ με κάθε λόγο που αρθρώνω
και σ' αντάρες μέσα σε αφήνω να πετάς.
Κορνίζες και φωτιστικά,ποτήρια κάρτες
και αναμνηστικά σηκώνω στον αέρα,
αφήνοντας για εσένα το διωγμό μου να ζητάς.