Για εκείνον

Μεσ' τα χέρια σου κρατάς ζωές δύο ανθρώπων.
Να την βοηθάς στ' αμίλητα της μέσα κι όταν
θα κάνει να σου φύγει,για την παραμονή της να παλεύεις.
Το λαμπερό της κοίταγμα ποτέ μην το λασπώσεις.
Εσένα τώρα επέλεξε να την σκεπάζεις μεσ' το το βράδυ.
Στον προορισμό της τον πιο γλυκό σαν θέλει εκεί να φτάνει,
εσύ καλέ μου να την ωθείς πάντα να σιμώνει αλώβητη.
Υγρή σταγόνα,πύρινη θαλασσινή στα μάτια της μην ρίξεις
γιατί εκεί μέσα κρύβεται ζωή περίσσια και γεμάτη.
Γιατρεμένη απ' τις πληγές της να έρθει να φανεί και τον
νέο πόνο της κάθε μέρα να φονεύεις για το δικό μου το χατήρι.
Είναι ταξιδιάρικο πουλί εκείνη και το κλουβί
γύρω της ποτέ μην κάνεις να το χτίσεις.
Κάτω από την στέγη που τώρα εσύ στεριώνεις και θεριεύεις,
γαληνεύει το φεγγάρι τις άγριες μόνες νύχτες
και ο ήλιος εκεί μέσα ξεπροβάλλει σαν αποκάλυψη σιγής.
Κάθε μέρα,όχι έξω απ' το σπίτι σου,μα πιο μέσα κι απ' το μέσα.