Ο Καραβοστάσης

Και όταν το σώμα αστραφτερό στεκόταν
και η ύπαιθρος γαλήνευε τα ρεύματα
ανέμων και νερών,
τότε οι δυο πρωταρχινίσαμε απ' τη φωλιά μας
να βρεθούμε στ' ανοιχτά ξανά.
Τα ρούχα αέρινα και λαμπερά κυμάτιζαν
επάνω στο κορμί το μυρωδάτο από τα βάσανα.
Η έλξη της επιστροφής αχαλίνωτη έξις για την
ψυχή την κουρασμένη απ' τα δεινά του
πολυδιάσπαρτου πολέμου.
Ξεκινούσαμε χωρίς θυμό και πείσμα,μονάχα
μ' ένα ''π'' για τ' αρχικό το γράμμα αυτού του ''μόνο''.
Διόδια στο δρόμο μας ήταν τα φιλιά μας
και οι παραλίες ξεκουράζονταν δεξιά,καθώς εμείς
από τα φώτα ελκόμασταν τα βράδια.
Ο ακούραστος άνεμος γλυκοφιλούσε τα χαμόγελα μας,
που τότε ακόμα μας περίσσευαν.
Ο ήλιος πύρινη σφαίρα χανόταν μέσα στα ξερά,
τα λιθόστρωτα βουνά,που πεινασμένα κάθε σούρουπο
τον κατάπιναν για να δαμάσουν δαύτα τις ανάγκες τους.
Είκοσι λεπτά ποδοβολητό κάθε φορά περίπου.
Αέρας πελαγίσιος και φιλί ολάλμυρο απ' το
σφραγισμένο στόμα σου.
Πονούσες και δεν το έδειχνες ποτέ και τον κόσμο σου
ξέρεις να τον ντύνεις μασκαρά,να πλέκει τις χαρές
συνέχεια προς χάριν των ανθρώπων σου.
Φτάναμε πάντα μετά από είκοσι λεπτά...
Του ανήφορου το ήσυχο λαχάνιασμα,τα φώτα σου
πάντα το αντάμοιβαν,τα φώτα σου μικρό μου αγκυροβόλι.
Πόσο όμορφα και τα δικά μας τα καράβια αγκάλιαζες
και ξαπόσταιναν από τις τόσες πολλές φουρτούνες τους για λίγο;
Πάντα μετά από είκοσι λεπτά...