Διαμέρισμα 13

Το τρένο άφησε ξωπίσω του τα υπερήφανα χλομά βουνά
και πλάι στην ύπαρξη σου σιμώνει να φανεί.
Τριγύρω μου απλάδα παγερή και στο βάθος φέγγει
πάνω στο ύψωμα ο προφήτης και ο σταυρός.
Κρυώνω μέσα μου και μέσα στο βαγόνι μου,
καθώς μετράω τους σφυγμούς να φτάσω να σε δω.
Μία κιθάρα στους λυγιστούς τους ώμους περασμένη
και εφτά οκτώ τραγούδια στη μιλιά να σιγοτραγουδιούνται.
Έφτασα για σένα.Κατέβηκα με τρέμουλο στη ράχη την υγρή,
με μετρημένα τα ''ξέρω'' μου,γυρεύω να σε βρω μεσ' τ' άγνωστα του τόπου.
Κοντοστάθηκα λιγάκι μουδιασμένος,μυρίζοντας τον αέρα π' αναπνέεις
τόσες μέρες τώρα,να δω τι σε κρατάει εδώ.Έτριψα τα χέρια.
Διαμέρισμα 13.Μόνο αυτό ήξερα και τίποτα παραπάνω.
Εκεί μένει το φιλί και η αγκαλιά ησυχάζει.Έρχομαι για σένα και για μένα.
Δεν με παίρνουνε τα πόδια και στο κουφάρι μου με κουβαλάει η ελπίδα μόνο.
Δεν έκανα πολλά,μα περπάτησα ως εδώ παράλυτος.Μετράει η αγάπη...
Χτύπησα την ξύλινη σκούρα πόρτα σου π' ανοίγει
κάθε μέρα μπρος στο πέρασμα σου.
Άνοιξες αμέσως κ' οι αισθήσεις πύρινη πηγή στο σώμα πάνω μου,με καίνε όλα.
Χωρίς κουβέντα,χωρίς τα τυπικά τα λόγια τα σωστά που λέγονται
τις ώρες της συνάντησης από πολύ καιρό μετά.
Πως καταφέρνεις και χτίζεις παραδείσους όπου στέκεσαι;
Γι' αυτό το ελάχιστο ήρθα.
Μόνος ήξερα θα γυρίσω απ' το ταξίδι μου.Μόνος,μα σε είδα.
Παντοτινά έκλεψα τον ήχο της ανάσας σου,να μην ζω βουβές τις νύχτες.
Δεν τ' αντέχω.