Το μαγικό αερόστατο

Έστησα τα ξύλα με σειρά καθορισμένη.
Όλα τα σχοινιά πριν σχηματίσω σκαλωσιά
τα έλεγξα με πάθος για την μεγάλη την φυγή.
Άπλωσα τα πανιά κάτω στην κρύα γη.
Μ' επιθυμία βαθύτατη να μας υψώσουν σύντομα.
Δεν κοίταζα το πίσω,μόνο το μπροστά μ' ενδιέφερε να ξέρεις.
Ζεστό αέρα παγίδευσα αρκετό για το ταξίδι,
μαγικά σκάλισα τ' όνομα σου πάνω στο αεροκάραβο μου.
Άναψα φωτιά να ρέει η ζέστη στο κενό,
να γεμίζει η σφαίρα δύναμη.
Όλα στα ξαφνικά μεταμορφώθηκαν σ' αέρινα πέπλα
έτοιμα για τ' αλλοτινό περίπατο στους μελλοντικούς τους ουρανούς
και για την βόλτα χέρι χέρι με τους ανεξερεύνητους θεούς μας.
Ανέβηκα στον κύβο και άνοιξα διάπλατα τις αντλίες του αέρα
να καλπάσει το ουράνιο κλουβί.
Έλυσα τα σχοινιά και είδα το χώμα ν' αλλάζει χρώμα και μορφή.
Τα μέτρα μου αυξάνονταν στον χρόνο και τα μάτια
στον μοβ ορίζοντα τα κάρφωσα.
Κάτω απ' τον ήλιο πολιτείες με κεραμοσκεπές μα και χωρίς.
Όροφοι μικροί και αυτοκίνητα μοντέλα.
Και οι άνθρωποι αναπλάθονται και γίνονται σαν
μυρμήγκια σε φωλιά καθώς εγώ πετάω.
Ο άνεμος τώρα μ' οδηγούσε στο παρόν και πότιζα το
πεπρωμένο το διαλεχτό μου με ελπίδα.
Ψηλά είχα για παρέα τ' αποδημητικά πουλιά και
τις ψυχές μεταναστών ανθρώπων,του ξεριζωμού.
Έκρυβα ελπίδα για τα νέα και το ένιωθα στην ψυχή πως
εσύ φυσάς το βαρύ άρμα μου και με ενέργεια το γεμίζεις,
να έχει στο ταξίδι αντοχή.
Ταξίδεψα πάνω απ' όλες τις ηπείρους αυτής της γης
και τους ωκεανούς δάμασα με σκέψεις τρυφερές καρδιές.
Της παράστασης όλα τα φώτα άνοιξα,
τα πρωινά ξετρύπωνα τον ήλιο και τις ώρες τις αργοπορημένες
έριχνα πάντα την αυλαία στο σκηνικό της θλίψης.
Το άρμα μου πορείες αστρικές διέγραψε στον χάρτη.
Γνώρισα πολιτισμούς ξεχασμένους και πατώντας σε
εδάφη απάτητα ως τότε μ' εμπειρίες γέμισα το σακί μου.
Ανάμεσα στο τέλος του λεπτού και στην αρχή τ' επόμενου
γεύτηκα τ' όνομα σου τελευταία φορά.
Ψέλλισα αργά τις συλλαβές για να τις φυλακίσει ο χρόνος.
Πολύ ψηλά και μακριά το κορμί και ο νους μου πήγαν,
μα την άγκυρα μου,μόνο για σένα την φύλαγα μεσ' τα χρόνια.