Υπόκλιση

Κοιτώ ταβάνι,πάτωμα και τοίχους.
Ο ζωτικός μου χώρος λιγοστός και πνίγομαι στα λάθη.
Ο αέρας δεν φρεσκάρει το αίμα μου και
το κορμί μου σαλεύει ταραγμένο στο κρεββάτι.
Αιωρούμαι ανάμεσα στις τύψεις και
τις Ερινύες που το παρελθόν μου προίκισε.
Το στόμα μου ν' ανοίξω να ουρλιάξω δεν τολμώ
και επιλέγω την νεκρική σιγή.
Η πνοή μου μόνο ακούγεται στο πέτρινο μου μαξιλάρι
και το αίμα εναλλάσσει τη ροή του στην καρδιά.
Σπαραγμένα μάτια ορθώνονται και
βυθίζομαι στο σκέπασμα βαθιά.
Το κάλεσμα δεν έχει ισχύ και ο ήχος απ' το ράδιο
μολύνει την μουχλιασμένη ατμόσφαιρα.
Δεν έχω αντοχή.
Αυτή είναι η μόνη γνώση που κατέχω μέσα στο γιορτινό
το κλίμα το ερχόμενο.
Δεν έχω βήμα να σταθώ και το άγγιγμα μου στο
γυμνό στρώμα με θρυμματίζει σαν γυαλί.
Η σκέψη ασυγκέντρωτη θερίζει την εναπομένουσα ψυχή μου.
Μετά όλα γύρισαν εναντίον μου.
Υποκλίνομαι στο τέλος και την τραχιά βοή.