Ίσως μια μέρα στο σταθμό

Αυτός ο ήχος...ναι,το ήξερες πόσο με φοβίζει...έρχεται...
Τ' ακούμε και οι δύο.Στο στόμα μένει η παγωνιά.
Ήρθαν το ένα μετά το άλλο τα βαγόνια στη σειρά.
Ήρθαν με το χρώμα το κόκκινο,στα πλευρά τα νούμερα.
Θα σε πάρουν μακριά μου και πάλι μετά από πολύ καιρό.
Είχα μια μικρή ελπίδα και μια κρυφή χαρά πως δεν θα ανέβαινες.
Θυμάμαι σε τράβηξα πάνω μου.Μύρισα το άρωμα των μαλλιών σου.
Μέχρι σήμερα μένει στη θύμηση το βλέμμα σου που με κάρφωσε στο στήθος.
Η βαλίτσα στο πάτωμα.Ανάμεσα στα πόδια μας,μας χωρίζει.
Άδειασε κόσμο μπροστά στα μάτια μας.Και πίσω άφησε κενές θέσεις.
Σιγά σιγά άρχισε πάλι να γεμίζει και γω περίμενα το ''...θα μείνω...''.
Ήρθε η ώρα και η σειρά σου έφτασε,να σε περιμένει το ταξίδι των 9 ωρών.
Έσκυψες και στάθηκα να κοιτώ.Η αποσκευή μέσα στο μικρό σου χέρι στριμωχτά.
-Αντίο...θα σου στείλω μετά...εντάξει;
-Καλό ταξίδι μικρή...σ'αγαπάω...
-Και εγώ σ' αγαπώ.
-Θα έρθεις σύντομα;
-Ποτέ δεν έφυγα...
Μπήκες στο βαγόνι σου και κοίταζα τα βήματα σου.Μου έριξες μια ματιά
πριν ο βιαστικός κύριος πίσω σου σε σκουντήξει...και μου γέλασες.
Βρήκες την θέση σου.Άφησες τα πράγματα σου και βολεύτηκες.
Κοιταζόμασταν με ώρα μετρημένη να μας κυνηγά.Μίκρη μου φαινόταν η ώρα.
Σήκωσα το χέρι στο σημείο της καρδιάς,στην έδειξα και με τα χέρια μου
σου μιμήθηκα ότι σπάει.Το θυμάσαι;Και μου γέλασες...με τη γνωστή σου έκφραση
σα να μου λες ''Επ!Γιατί μου στεναχωριέσαι;''Με φάτσα πειραχτηριού!
Πάλευαν τα δόντια μεσ'το στόμα...πάλευα να κρατήσω τα δάκρυα να μην με δεις.
Λιγοκύλησε το τρένο.Οι μηχανές δυνάμωσαν και ο ήχος μαζί.Ξεκίνησες...
Σε κοίταζα.Με κοίταζες μέχρι το τέλος.
Έφυγα με αργά βήματα απ'το σταθμό.''Πόσο άδειος;Πόσο κρύο μέσα μου...''
Λίγα λεπτά πέρασαν μόνο...
Μήνυμα στο κινητό μου:Μου λείπεις ήδη...