Ασπίδες

Τα μάτια σου τα σκοτεινά,απ' ασπίδες

φωτεινές πίσω τα κρύβεις πάντα.
Μα η σκιά φαντάζει ομορφότερη απ' το φως.
Άσε τα μαύρα μάτια σου να γίνουν
πιο πολύ και απ' το πολύ δικά μου.
Η φιγούρα σου στα μαύρα είναι δοσμένη
και το χαμόγελο σου σκούρα θάλασσα
και τ' ουρανού τ' απέραντου βροντή.
Χρώματα μαβιά πένθιμα αγκυλώνουν
τη χροιά σου και μιλάς με μια φωνή
θαμπή από την έλλειψη χαράς.
Σκοτεινή κάθεσαι απέναντι μου,
δεν μπορώ να φτάσω εκεί που εκπέμπεις.
Μου είναι δύσκολο το βάθος σου,
κρατάω ανάσα μέρες τώρα και βουτάω μέσα σου
φοβισμένος,απ' την οργή σου μην με πνίξεις.
Και εκεί που λέω ότι φτάνω στο βυθό,
ο αέρας δεν μου φτάνει και γυρνώ στην επιφάνεια.
Είδα την άβυσσο να κρύβεις μέσα σου,
πολύς μου μοιάζει ο πόνος μα όχι αγιάτρευτος θαρρώ.
Προσδοκώ την άφεση σου.
Δεν ήρθα απ΄το χαμό σου να σε βγάλω,
Ήρθα μόνο να εμπλουτίσω το σκοτάδι σου
και το θυμό σου να κάνω κλώνο.
Το σκότος και η θλίψη δεν μου είναι άγνωστα
μα τ' αντίθετο μου μοιάζει να' ναι.
Η ζωή μου η φιλοσκόταδη...
Βασίλεψε για μένα ο ήλιος.
Κράτα το χέρι μου.
Να βλέπω...