Ο χαρταετός

Κοίτα βρήκα με όλα τώρα.Βρήκα!
Σπάγκο να σφιχτώ,μεσ'τον αέρα να πετώ.
Κοίτα πιο ψηλά,εκεί είμαι κι εγώ.
Τώρα αμόλα το σχοινί,γέλα πάλι για βροχή.
Μην μου σκοτεινιάσεις γαλανή.
Κοίτα τα σεντόνια την αυγή σαν είναι άδεια.
Μ'όλα τ'άσπρα σε γυρνώ,μέσα στο σπίτι τ'αδειανό.
Κοίτα πάλι μέσα στο φιλί.
Πιάσε μου και τράβα το σχοινί,
να έρθω κάτω απ'τον ήλιο,να έρθω κάτω να σε βρω.
Πιάσε το σχοινί να μην ξαναχαθώ.
Μπες μεσ'τη φωνή μου ν'ακουστώ.
Λίγο ακόμα πέτα με,λίγο ακόμα πετάμε.
Γύρνα στη ντροπή σου,μην κλειστείς.
Γύρνα στο φεγγάρι να διαβείς.
Είμαι χρώμα στο βουνό,είμαι χώμα στο βυθό.
Είσαι λουλούδι στον σταυρό,ξέφρενο τραγούδι σε χορό.
Η καλούμπα μου χωρά και άλλο κόσμο,σαν στεριά.
Διώξε με μικρή μου ζωγραφιά.
Πες μου το τραγούδι σφυριχτά.
Μέσα στα χέρια σου κρατάς το ριζικό μου.
Τ' άρωμα μου το φοράς στα χείλη απαλά.
Άσε με λιγάκι σαν πετώ,σε στιχάκι μέσα να κλειστώ.
Ουρανέ μου σπίτι μου,με πετά η εκείνη μου...
Άσε απ'το χέρι το μικρό σου,τυλιχτό που δένει τον σφυγμό.
Να πετώ να έρθω,μέσα στο δικό σου Ντο Ρε Μι.
Κοίτα με λίγο που πετώ,πριν στον μικρόκοσμο μου να χαθώ.