Στον κήπο

Μικρός και ελάχιστος απλώνεσαι εμπρός μου.
Καταπράσινα φεγγάρια μου προσφέρεις κάθε νύχτα.
Τα λιγοστά τα δέντρα σου,πελώρια κατάρτια
μ' απλωμένα τα πανιά τους μ' αγκαλιάζουν στοργικά.
Το χώμα σου ευωδιάζει η βροχή και ευλογείς
τις αισθήσεις μου σε κάθε απλή μου ανάσα.
Οι πολύχρωμες ώρες οι απογευματινές με το παλτό
στην κρύα πλάτη και τα ανεμοδαρμένα τα πουλιά
συνομιλητές στην χαρά μου τούτη την παράδοξη.
Παράξενο μα δεν νοιώθω πόνο ούτε πίκρα,
ούτε θυμό ούτε μαράζι όταν τις ώρες μου περνώ
καθώς στα αγαθά σου πλανάται το βλέμμα μου τ' αόριστο.
Πόσες κρυψώνες και περάσματα υπάρχουν μυστικά
και μένουν μεσ' τον χώρο σου;
Πόσες νεράιδες ξεδιψούν κάθε πρωί δροσοσταλίδες πίνοντας
απ' τα φύλλα που φορείς;
Μέσα σε όλους τους καιρούς,ηλιόλουστους και βροχερούς,
την δύσκολη ομορφιά σου δεν την χάνεις,
γιατί στο πράσινο μπροστά το τυχερό σου
καμιά αντάρα να θεριέψει δεν τολμά.