Υποταγή στη θραύση

Το πρωινό στις πλάτες μου και τις δικές σου τρεμοσβήνει

και ο ταχυδρόμος εξαφανίστηκε ή απήχθη από λογισμούς φιλόπονους;
Το φιλί του όχι στο γιατί δεν έπιασε και το φρύδι σηκωμένο,
σε στάση προστατικής υποταγής σε αλάθητο δεσμό.
Το χρίσμα της καρδιάς,πίστωση τραγοπόδαρων θεών
και τα σύννεφα μόνιμοι κάτοικοι πάνω από κατάνυξη ευχαριστιών.
Έχει για μένα φυλαγμένα ο ξοδευτής ο χρόνος,
μα και για σένα κρατάει τρομάρες στυγερές.
Στα φύκια χειμωνιάτικης ακτής και στα σκουπίδια παρελθοντικών πληγών.
Φανάρια λαμποκοπούν οι ιδέες στο πιο ηχηρό μου τώρα.
Νόμιζα για μια στιγμή...
Οι στροφές του κόσμου σκληρά χαστούκια στα ρόδινα τα μάγουλα σου.

Η τρελή της γειτονιάς υπερήφανη αρχοντική κατάρα που ξορκίζει.

Φιλάργυρη εγωπυρινική κεφαλή με ξεφτίζεις
και με μαγνητίζει μόνο η νεοειπωμένη ψυχική απάτη σου.
Τ' απόγευμα θα βγω στο ψύχος το αιχμηρό,του άγχους και της λοξής ματιάς.
Τα δευτερόλεπτα ηχούν στην ξεχασιά.
Άγνοια ονειρικής παρόρμησης και παράκληση ιερού.
Της μοναξιάς κουβάλημα στο στήθος και βροχερά τα βλέφαρα σου.
Ποιος σε δίδαξε τη φτώχεια να συμβιβάζεις στη ψυχή και να μένεις άπραγη;
Στα χαμηλά και στα ψηλά,στα πουπουλένια λόγια μ' έβαλες και ξάπλωσα.
Η διαίρεση του ενός,σε δύο μισάνθρωπους.
Μα εγώ είχα ήδη κοιμηθεί στα λόγια σου...