Έλα πάρε με από δω...

Πότε αληθινά τέλειωσε κάτι;Και εγώ δεν γύρεψα ζεστή φωλιά.
Είπες λέξεις που τώρα λαβωμένες στέκονται.
Μα για σένα τα έφερα όλα αυτά,μαζί σου να γιορτάζουν.Για σένα μόνο τα έφερα.
Ποτάμι μισοφέγγαρο στα χείλη μου απομένεις.
Τα τρένα και οι αέρηδες στο σπίτι να σε φέρουν.Πιστά τα λόγια,οι σκέψεις,το φιλί.
Ξανά να ήσουν ζωγραφιά.Δειλά τα φώτα,με φέγγουν σαν κεριά.
Γυρνα στο στρατόπεδο μαζί μου να παλεύεις.Βρήκα παρτέρια ολάνθιστα να κρυφτείς.
Φεύγεις στα ξένα να σταθείς.Κοιμίσου πετροκέρασο,στη λήθη των χειλιών σου.
Δέντρα κλωνάρια και φτερά,ψηλά στα δύχτια του ανέμου χρυσαφιά μας.
Κοιμάμαι αραχνοΰφαντη στην άκρη των ματιών σου.Αγνάντεμα η νιότη σου.Αγιόκλημα.
Δεν δείχνω την κυλάδα μας που έπαιζες μονάχη.Πόρτες κλεισμένες βροχερές,
και ήλιος,τρόμος και ζωή,για σένα αστροφώτεινη στα έφερα στα χέρια.
Δώσ'μου,το σώμα,το γράμμα,το φιλί.Ξανά στα αερανθρώπινα,τα βλέφαρα τα χρυσά σου.
Κοιτάζω τον δρόμο,τον ίσκιο τον βαθύ,και γράφω,για σένα,για σένα μια αγνεία.
Ατμός,και δυόσμος και μήλο και κρασί,να πνέει για σένα αγάπη μου η πνοή μου μαγεμένη.
Να κλαίει το δάκρυ φλογερό στο άσπρο μου μαξιλάρι.
Για σένα αλαφροΐσκιωτη τα έφερα για σένα.Τα δώρα μου δεν πρόλαβα να βρέξω στο ποτάμι.Μα ήρθα και περπάτησα με σένα στο φουλάρι.
Δεν έχω λόγο να σου πω,να διώξω στο σταθμό.Έλα και πάλι,και πάλι και πάλι σε ξεχνώ,
μα όλα τα διπλόδενα για σένα στο φεγγάρι.Βάλσαμο είναι ο πόνος σου,
στο ψύχος ζεστασιά μου.Λιώνω,τα δέντρα,τα ξόρκια,τις γητειές.
Ύφος,αγέλαστο ύφος και τρανός,φωτιά τα βράδια τ'ανοιχτά και ο ύπνος ξεχασμένος.
Καβάλησε την άσπρη χήνα σου και έλα πάρε με από δω...