Φόβος και όχι θάνατος

Ήρθε μέσα στην κάμαρα μια νύχτα αργά και κάθησε δίπλα στο κρεβάτι μου.
Με κοίταξε στην καρδιά και με φίλησε στο μέτωπο.Φιλί ιδιοκτησίας.
Δεν πάταγε στη γη.Τα πόδια του κρέμονταν σαν της μαριονέτας.
Στα αποστεωμένο δάχτυλα του έπαιζε τον χρόνο μου.Μου μίλησε.
Χωρίς ν'ακούσω την φωνή του τα λόγια του εισχώρησαν κατευθείαν στο μυαλό.
Η φωνή του σαν πικρόχολες κραυγές ανθρώπων έμοιαζε."Έλα μαζί μου,άκουσε..."
Δεν αντέδρασα.Με κοίταζε βαθιά.Επίμονα.Με άγγιξε στα μαλλιά."Έλα..."
Σηκώθηκα και στάθηκα δίπλα του με το ανάστημα μου ντροπιασμένο.
Δειλά έκανα βήματα πάνω στο χαλί.Το βλέμμα μου έπεσε στη φωτογραφία μας.
Ήμασταν εμείς αυτά τα παιδιά στη θάλασσα.Ήσουν εσύ και εγώ αδερφέ μου.
"Πως να φύγω;"Ψιθύρισα...Γύρισα πλάτες και τράβηξα κουπί νοσταλγικό.
Πλανεύτηκα απ'το κάλεσμα του,μα λίγο ήτανε.Επέστρεψα για σένα.