Αλατινή

Ζούσε κάποτε μέσα στα μελλοντικά τα χρόνια

μια κοπέλα,μονάκριβη,και ξεχωριστή απ'όλους τους ανθρώπους.Τα μάτια της,

τα μαλλιά της,η καρδιά της,το αίμα και η φωνή της,φτιαχτά ήταν όλα απ'αλάτι.

Αλμυρογέννητη.Απ'το αλάτι το πιο αλμυρό ήταν καμωμένη.

Ζούσε στην πολιτεία την πιο κατοικημένη που σ'όλα τα

μέρη του κόσμου ήταν ξακουστή.Οι ξένοι την ονόμαζαν Κυψέλη.

Την κοπέλα την μονάκριβη τη νέα,οι άνθρωποι την φώναζαν Αλατινή.
Η Αλατινή όπου χάραζε το πέρασμα της οι τόποι και οι άνθρωποι γίνονταν

πλούσιοι.Τα λιβάδια με τ' ασημόχορτα μα και οι τσέπες των φτωχών γέμιζαν αλάτι.
Ότι εκείνη άγγιζε κι'ότι κι αν εκείνη θα έσπερνε νοστίμευε παντοτινά.
Είχε χάρισμα απ'τα λίγα η τυχερή να νοστιμεύει με την ύπαρξη της ολόκληρη
την πλάση εκτός από..!Η ματιά και η λαλιά της έσταζαν αλμύρα σαν την χάζευες και

συνάμα της μιλούσες.Σε ομόρφαινε και σ'άλλαζε το τυχερό καθώς το στόμα της άστραφτε
περίσσιους κόκκους.Είχε πάντα δεμένο στο λαιμό τον ήλιο και στον καρπό αναμνήσεις.
Μια μέρα σαν όλες τις ερχόμενες,συνάντησε ένα παλικάρι.Ένα παλικάρι σκοτεινό

και φορτωμένο με ένα αξιοπερίεργα θλιμμένο βλέμμα.Ήτανε νύχτα μόνο οι μέρες του.
Σκοτάδι ήταν συνέχεια οι ώρες του.Σαν λοιπόν τον κοίταξε η Αλατινή τον αγάπησε στο
πρώτο βλέμμα τους.Και αμέσως βρήκε το δώρο το πιο κατάλληλο να τον γιατρεύει απ'το σκοτάδι.Το είχε μαζέψει κάποτε απο τα σκουπίδια της Κυψέλης.

Του είπε "Θα φωτίζω το σκοτάδι σου" και του φόρεσε του νέου το φεγγάρι στο λαιμό.Σύμβολο της πίστης των αγαπημένων των ανθρώπων.

Μια μέρα τα επόμενα τα περασμένα χρόνια σύννεφα έβρεξαν τον ουρανό και μαζί τη γη.Η Αλατινή όμως ξεχάστηκε απ'τον έρωτα της για τον νέο και έμεινε μέσα στην αγκαλιά του απροστάτευτη κάτω απ'το νερό για μόνο λίγες ώρες μα αιώνια.Άρχισε να λιώνει μεσα στα χέρια του και αυτός κοίταζε απλά ανύμπορος να φέρει σωτηρία για την Αλατινή...
Αυτή καθώς χάθηκε από τα χέρια του σκοτεινού κύλησε μέσα στα ποτάμια.Πέρασε

πόλεις,χειμώνες και μονοπάτια και στο τέλος της πλημμύρισε την θάλασσα.Όπως σας είπα, πάντοτε η Αλατινή,με την ύπαρξη της νοστίμευε ολόκληρη την πλάση εκτός από..την θάλασσα,της οποίας το νερό μέχρι τότε ήτανε γλυκό.Και ξέρετε γιατί ζει το φεγγάρι ψηλά στον ουρανό;Ο σκοτεινός νέος όταν έχασε την Αλατινή,έβγαλε το φεγγάρι που του είχε χαρίσει εκείνη να φοράει στο λαιμό του και το πέταξε στον ουρανό.Έτσι κάθε φορά όταν έρχεται η νύχτα,το φεγγάρι λάμπει ψηλά φωτίζοντας όλων το σκοτάδι και καθρεφτίζεται στη θάλασσα όπου μέσα της ζει η Αλατινή.

Από τότε,στους χρόνους και τους καιρούς που περνάνε βιαστικά,η Αλατινή για πάντα κρατά κάθε νύχτα,μέσα στα χέρια το φεγγάρι.

Και όσο για τον νέο,αν κάνετε ένα περίπατο τα βράδια που το φεγγάρι υψώνεται στους ουρανούς,θα τον συναντάτε πάντα στα ακρογιάλια.Θα χαϊδεύει το νερό.