Τόσο δα...

Τι γλυκιά στεκόσουν και με κοίταζες
χαμένη όλα τα μεσημέρια!
Πόσο όμορφα όλα τα "όχι" εσύ τα είπες!
Δευτερόλεπτα γεμάτα έτη και ψυχές.
Με τίναζε,με άρπαζε.
Και να ήσουν εδώ να τα έβλεπες
πως με κατάπιναν!Ευτυχώς!
Ελπίζω να το δεις...
Ελπίζω.