Την ώρα που δεν κοίταζες...

Τα αερόστατα της νιότης μου σαν το πιο βιαστικό φευγιό να έχουν αγκαλιάσει.
Και φεύγουν μακριά δίχως μαντήλι να κουνούν,δίχως ματιά πίσω να ρίχνουν.
Μένω να κοιτώ με βλέμμα πέτρινο,ρίχνοντας κέρμα και ευχή στη λίμνη από δάκρυα που κέντησες για μένα.
Είναι τόσα πολλά τ' αστραφτερά σου,που υφαίνεις ουρανούς με τ' άστρα σου και εκείνα τόσο πολύτιμα στέκονται φεγγίζοντας τις διαδρομές μου.
Φτάνω στο τέλος μου για ν' αρχίσω.
Τι είναι αυτό που ορίζει τη μοίρα τη δική μου ή τη δική σου;
Τι είναι αυτό που σε φοβίζει και κοιτάς σαν μικρό παιδί τον φόβο σου στα μάτια;
Τρέχω να πιάσω την ανάσα σου.Με πλάνεψες,και χάθηκα στα χνάρια των καημών μου.
Δεν έζησα πολλά ρε ψεύτρα μου!
Σαν τον πηλό με παίζεις μες τ'ακροδάχτυλα σου,μ' αλλάζεις σχήματα,μα εγώ σου κάνω τα χατίρια
Να με τιμάς στον ήχο σου βαθιά,μελωδικό κρεσέντο να χτυπά την καρδιά μου κάνε.
Φτιάξε με.
Όλα τα όμορφα δεν αρχινούν δίχως τέλος να έχουν προορισμό.Μα αυτό το τέλος έπαψα για σένα,γιατ'είπα ψέματα στους χάρτες σου και άλλαξα ρότα στην πορεία σου.
...γιατί όταν δεν κοίταζες εδώ,εγώ την δική σου πυξίδα πείραξα...