Εγωισμός

Έχτισες τα τείχη τα ψηλότερα με ακρίβεια ζηλευτή εμπρός μου
και μου έκρυψες τον ήλιο.
Ξεκίνησε το πέσιμο μου το βαρύ μεσ'το κενό τ' αχόρταγο
με τέλος,με αρχή.
Παραιτήθηκα.
Ζήτησα το χέρι το μόνο το δικό σου να πιαστώ
και συ αστέρινη φόρεσες στο πρόσωπο σου το πιο περήφανο ανάστημα
και γύρισες την πλάτη.Έφυγες.
Με μια ζωή μπαλόνι.Μόλις χαμένο απ'το τρυφερό χέρι μικρού παιδιού.
Που να σταθώ στον ουρανό ψηλά;Έφυγες.
Παραιτήθηκα.
Μα δεν ακούς;Ο σπαραγμός μου βροντερότερος καθώς ψηλώνω.
Δεν ακούς.
Συνάντησα ανέμους στις ώρες του ταξιδιού μου του μακρύτερου.
Ανέμους αστερογέννητους με πίκρα στο φύσημα τους.
Γέμισαν τα φύλλα με του θρήνου τις κραυγές να τις ακούω
τις μαύρες νύχτες μου.
Έφυγες.
Παραιτήθηκα.
Φιλεύω τον πόνο ζάχαρη να ξεχνιέται,πλάι μου να μένει.
Να μη σ' επισκέπτεται ποτέ.
Κρατώ το μικρό το φεγγαράκι σου στη χούφτα μου βαθιά
και ταλαντεύονται απ' το ταβάνι που κοιτώ μαρτύρια.
Περιμένω την αυγή να φωτίσει το χαμό σου.
Εγωισμός.
Έφυγες.
Παραιτήθηκα.