Κυριακή

Αερικό!Που τα'χες ολ'αυτά τόσο καλά κρυμμένα;Ανεκπλήρωτη ευχή είσαι,που ήρθες και μου ράγισες στα απόμακρα τα ουράνια.Σαν από Ανάσταση.
Και που να βρω κουράγιο να σε πιάσω και τα κομμάτια σου να εμπλουτίσω;
Τόσο κοντά και την ίδια ώρα άπιαστη φαντάζεις.Μικροδείχνεις.
Δεν την έχω την απαιτούμενη φωνή ν' ακούσεις να σου πω όλα τα τόσα παράπονα μου.
Και οι ώρες μου μικρές ανθρώπινες,γεμάτες από πίκρες ανυπέρβλητες.
Τόσο μεγάλα βάσανα στραγγαλίζουν τη χαρά μου τούτη δα την ώρα.
Κυριακές ανεπιθύμητες,τρομακτικές,από φαντάσματα χτιστές.Τ'απογεύματα...
Έτσι είναι πια τα λεπτά του χρόνου την ώρα της ηλιακής ταφής.Που άραγε αυτή την ώρα να σε βρίσκω τώρα;Που να πενθέις τα νιόφωτα;
Αχ!Πόσο δύσκολη φαντάζει η συνέχεια σου;Τα λόγια μου στέρεψαν τη βοή που σώπαινες στα
περασμένα χρόνια.Όλα αυτά τα χρόνια.
Ξαφνικά!