Σκανταλιές

Κάτω,χαμηλά στα έγκατα της γης εργάζονται αιώνια.
Της γης το δέντρο ροκανίζουν,το πονεμένο δέντρο τρώνε
και τραγουδάνε σιγανά,με χείλη ξεραμένα.
Και μια φορά το χρόνο στον αφρό σαν βγαίνουν βιαστικά
μοιράζουν σκανταλιές σ' όλη την πλάση τρυφερά.
Στον κόσμο τον αγέλαστο γέλια στο στόμα ζωγραφίζουν
με πονηριά ατελείωτη σκορπούν αστροφεγγιά,ζαλίζουν.
Φωνές σφεντόνες ειν' η προίκα τους καπέλα στα μαλλιά τους.
Και σαν τον κόσμο τούτο τ' άσχημο για μια στιγμή σαλέψουν.
Ξάφνου με μια κίνηση,των φώτων φτερουγίζουν
πηγαίνουν πάλι μεσ'τα έγκατα,ξανά για ν'αρχινίσουν.