Άπιαστη

Σαν τ' αστραφτερό τ' αγριοκέρασο στο πιο απόμακρο κλαδί
που καρτερώ το σκοτεινό να λάμψει να δροσίσει.
Σαν τ' αγαπημένο το πιο πολύ,τραγούδι ραδιοφώνου
που στ' άκουσμα του σαγηνεύουν οι πιο τρισδιάστατες φωνές.
Σαν τη μελωδική μου εξομολόγηση στ' όνειρο μέσα του πιο ξένου
και σαν υψώνω τη φωνή με νοσταλγούν οι φυλακές κακές παλιές μου
Σαν μπαλόνι παιδικό και πιστευτό συνάμα
που σαν το γλυκαθώ και το χέρι ξαν'απλώσω μου το φυσά και φεύγει.
Σαν υπέροχο χρώμα δυνατό ηλιογέννητο δοσμένο
μα μέσα σ' ένα πίνακα αυτό κοιτά κλεισμένο και αφώναχτο ξεμένει.
Σαν άγριο ξωτικό με γέλιο φωναχτό,με κορδέλα και κουδούνια
που σαν σε πιάσουνε τα φώτα άσπλαχνα σ' εξορίζουν.
Σαν το πι' όμορφο χαμόγελο που το κοιτάς να το χαρείς
κλάμα το σκορπά φτιάχνοντας σκάρτα το φινάλε,εσένα για να δεις.