Της γης

Σκορπάμε τους καρπούς σου,κάθε απλή σου μέρα
γιατί δεν έχουμε στο νου μας,εσένα ως μητέρα.
Δωρίζεις απλόχερα ζωή,σε κάθε ένοικο σου
κι' αυτός με απόλυτη σειρά,χαράζει το προικιό σου.
Η πνοή σου δηλητήριο,φαρμακώνει τις ψυχές
ο άνθρωπος εις βάρος σου,δεν σταματά κλοπές.
Και έκλαψα και πόνεσα,για σένα πικρομάνα
που'χεις φυλαγμένα δάκρυα,παιδιών,για κάθε μάνα.
Κι'η ξαστεριά αργεί να έβρει,τον αδιάβατο τον δρόμο
μα δύσκολα σαλεύει κι η ζωή,μετ'άπο τέτοιο φόνο.