Άνοιξα το συρτάρι,γέμισα αναμνήσεις ζωντανές
και λιγοστά τα χρήματα.Φωτογραφίες ανθρωποφόρετες
να γυροφέρνουν συνταγές καλής αγάπης.
Ένα ρολόι σπασμένο,ένα μικρό κουμπί
σαν άνοιξα τη μέρα εκείνη το συρτάρι.
Δεν έχω πολλά να πω,δεν έχω να δώσω τόσα.
Επανάληψη μισοζωής.
Φτάνω σε λίγο,απλώνοντας το χέρι μου να πιάσω τη σκιά σου.
Μόλις λίγα βήματα πιο πίσω σου είμαι.
Η όψη σου ολόδικη μου τιμωρία.
Έχω ακόμα ζωή;Έχω ακόμα.Για σένα ακόμα κρατιέμαι.
Να έχω να σου δίνω.
Μην φεύγεις.Ακόμα.
Αντέχεις;
Δεν περιμένω.
Πέμπτη 30 Οκτωβρίου 2008
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου