Θύλακες των χρόνων

Λιγοστό το φως να χαϊδεύει το χαρτί.
Από κάτω η μουσική και οι φωνές σας,
δροσερές σαν άνεμος βουνού με ρέουν.
Οριζόντια προβολή της σκέψης μου.Μεσάνυχτα.
Έξω οι περήφανες κορφές μας ορίζουν.
Τα πράσινα σωπαίνουν στη σκιά των χορευτών των αστρικών.
Να έβγαινα έξω τώρα να φωνάξω τ' όνομα σου
και μέσα στις χαράδρες να το ηχεί σαν προσευχή
ο καημός που θα κρύβει κάθε συλλαβή.
Να καούμε δύο φωνές.
Αυτή η σκάλα μας οδηγεί σ' επίπεδα του χρόνου.
Πιο βαθιά,καθώς εσύ πάντα τους όριζες τους πόλους.
Ο2.
Έχω ακόμα στους θύλακες των χρόνων.
Ο2.
Δεν υπάρχει τίποτα φτωχό,τίποτα άλλο.
Εσένα χαζεύω τη νύχτα τούτη,την μακρινή σου νύχτα.