Του μίσους κάποτε η ιστορία.

Μια ελπίδα τόσο ανέλπιδη που με χαράκωσε βαθιά μέσα στη σάρκα μου.Ξυραφι.
Θα φτάσει ποτέ τη θάλασσα το αίμα μου;Δεν μ' αφορά το σώμα.
Πήγα.Ξεκίνησα να θαυμάσω την καρδιά σου μα είδα μόνο σκαλωσιές.Και τα φτιασίδια σου ξέφτια της ζωής μου.Επίδεσμοι που κρύβουν τις πληγές να μην τις δει ο θάνατος και γελαστεί πως είμαστε νεκροί.Ένα ''μαζί'' νεκρό,σεισμοπαθών χέρι χέρι μεσ'τα ερείπια της ίδιας της ζωής τους.Το κάστρο σου απόρθητο στέκει μέσα στο κλουβί.Κράτα τα στόρια σου κλειστά.Απ'έξω περιμένουνε θεοί.Μενεις.
Να λείπει πάντα το υπόλοιπο που ολοκληρώνει το σύνολο.
Αδέσποτα χέρια.Αδέσποτα στόματα.
Μην στερήσε.Φάε.Να μην θες να ξαναδείς "εγώ" στο πιάτο σου.
Άδεια τελεία στο μέσο ενός ασχημογραμμένου λεξικού.