Λούνα παρκ

Οι φωνές οι παιδικές και τα λαμπιόνια αστράφτουν διαμαντένια.
Τα γέλια μεσ'τα μάτια μας και οι καρδιές φευγάτες ήταν πάντα.
Απάνω στη ρόδα την χρυσή γυρνούν μαζί τα όνειρα πιασμένα χέρι χέρι.
Τα αμαξάκια στη σειρά να καρτερούν τα γκάζια.
Στο βάθος το ατμόπλοιο,φορτώνει ραβασάκια για τους μακρινούς χειμώνες μας.
Και εγώ και συ με σπίθα άγρια και καυτή να σιγοκαίει στα στήθη.
Ρέει το μέλι άφθονο πάνω στα παγωμένα,το χάχανο και οι ψίθυροι πάντα εδώ γιορτάζουν.
Τα ρομπότ κι οι σιδερένιοι άγγελοι όλους μας συλλογιούνται,
μας ανεβάζουν στα ψηλά και μεσ'τη γη καρδιοχτυπούμε ερωτευμένοι πάλι.
Σε κοίταξα κατάματα βαθιά εκεί που υπάρχεις πάντα,και μ' ένα βλέμμα από θάλασσα
σε γέμισα αστέρινη ροδανθινά φεγγάρια.
Αλλάζουνε τα φυλαχτά και η ψυχή σου τρέμει,μα σε κρατώ απ' το χέρι μεσ'τις μέρες.
Δεν σ'αφήνω.Μην φοβάσαι.
Μακάρι αυτός ο κόσμος σου να υγιαίνει τον δικό μου.Και ο δικός μου πάντα ο βροχερός να
ξεπλένει τους καημούς μας στα νερά και να μένει ξεχασμένος στη δουλειά.
Παντού κυλούν οι μουσικές και τα φτερά μας ειν' ολόχρυσα από τον έρωτα αγγιγμένα.
Τα παιδιά να τρέχουνε παντού στα μαγεμένα κι εγώ εδώ,δίπλα,παραστέκομαι να σε κοιτώ
να χαμογελάς παραμυθένια.
Αχ!Τι όμορφη που είσαι αστέρινη!
Στα μάτια τα δικά σου οι πόνοι μου αρνούνται μα τώρα παραμάσχαλα τους κουβαλάω στην δύσκολη πνοή τη βίαιη τη δική μου.
Και κοίταξα τα σύννεφα,τα άστρα,τα πουλιά.
Και κοίταξα εσένα,τα παιχνίδια,τα παιδιά.
Και κοίταξα τους φόβους μου,τη μοναξιά,τη θλίψη.
Το δικό μου το χαμόγελο για σένα το φυλάω να ξέρεις.Καθόμασταν ακριβώς εκεί,επάνω στ'αλογάκι μας,στο κουρδιστό το καρουσέλ της χιλιοειπωμένης προσευχής και λιγογέλασα σε σένα.Το χέρι μου έβαλα αργά πάνω στο δικό σου,με κοίταξες ξαφνιασμένη στα κλεφτά και γύρισες πάλι μεσ'το φως το βλέμμα σου.
Και την ώρα που αισθάνθηκα έτοιμος τη ψυχή μου να ομολογήσω,δεν με κοίταζες την απόκρυφη εκεινή μονάκριβη δική μου ώρα.Κρυφά όμως στο σιγοψιθύρισα μέσα στις φωνές...
''Σ' αγαπάω ανεξάντλητα...''
Μ' άκουσες.