Άτιτλο

Απ άνου σ' ένα μικρολούλουδο σε βρήκα να κυλάς
ψιλή δροσοσταλίδα μου και της ψυχής μου δάκρυ.
Απάλευτος ο πόνος,της μοναξιάς καθρέπτης μου είναι
με ρίχνεις τόσο απρόσμενα σε φυλακής παιχνίδι.
Με μια φωτιά αδιόρθωτη τα καίω και τα σβήνω
όλα όσα έχω στη κραυγή,τόσα κι άλλα τόσα.
Που λύνω να μη φτάνω τη δίψα της λαλιάς σου.
Τ' ακούσματα τ' αλόγιστα δικά σου στων κυμάτων μου τη μέθη μέσα.
Τρέλα της καρδιάς μου εσύ δική μου ολοδική μου τρέλα,
λιώνω τόσο πολύ και πιο πολύ ηδονικά
μεσ'το γλυκό τ' αθάνατο το λατρευτό σου ψέμα.