Άτιτλο

Τρέχουνε σα ρόδες ποδηλάτων παιδικές και με ξυπνάς αιώνια.
Με μια ρόδινη σιωπή σαν με κοιτάς στο βάθος.
Μέσα στο σπίτι σου γοργά μ' άνοιξες εμέ ξανά τον σφραγισμένο.
Από καιρό το πίστευα πως στέρευα στο πλήθος.
Τρέχουνε εδώ και κει οι αέρηδες,τα γέλια μου γιορτάζουν πάλι.
Εσύ μονάχα το έκανες να σκορπίσεις τη σιωπή μου.
Γεύτηκα την τρέλα σου μικρή μου οφθαλμαπάτη ξακουστή.
Και ζω μία φορά νέα τον εαυτό μου στα παλιά σαν εχάθει.
Μετά τόσα τα κακά σαν ολοκαίνουριος νιώθω μεσ'το μέλλον.
Τώρα η γητειά η δική σου πυρκαγιά,πύρινη και σβήνω.
Δεν έχω λάθη εγώ πολλά στα κρυφοκλεφτά να ζήσω
και μαζί στα νιόστρωτα τα φεγγαρόλουστα τα βράδια
ανοίγω τώρα τις ευχές στα γόνατα να μείνω.