Μεγάλη Άρκτος

Επτά,ειν'οι πόνοι αυτοί που γαληνεύονται ορθά.
Επτά,τ' ορίζοντα σημεία,π' ορίζουν τις χαράξεις.
Τα μάτια μου ανήμερα θεριά,ορκίζουν τα ολόφωτα δεσμά μου.
Επτά,να συνορεύουν το απέραντο και συ τελειωμός επίμονος.
Με πείσμα συντάσσετ'η λαλιά σου χωμένη στα κρυφά μας.
Χάρισμα πολύτιμο οι πόνοι,αφιερωμένη.
Κινείς ασπίδες αστρικές στη μάχη τη στερνή μου.
Που βρήκες την ψυχή τ' αστέρια να δαμάσεις;
Πρωτοχορευτές τα όρισες του δακρύπνιχτου οργής χορού μας.
Εσύ κυρίεψες θεούς.
Πριν,έκανες δικούς μου τους επτά σου γιους,αφιερωμένη.
Το ζωτικό το ίδιο κύμα μου με πνίγει στην βροχερή ακτή του χρόνου
κι από πάνω μου στάζει τους καημούς η χλωμή η ίδια η ασημόσκονη βροχή.
Αφού σε σένα στέλνω τη χαρά,ας με πονά εμέ το κρίμα.